Als verzamelaar word je heen en weer geslingerd tussen de drang om te bezitten en het nuchtere prijskaartje, zeg maar tussen emo en ratio. Bezwijk je voor de vele verleidingen van de kunstmarkt, die door een woud van stereotypen en clichés zoekt naar meer transparantie, of houd je het hoofd koel?
De bedragen die voor kunstwerken worden neergeteld, lijken soms willekeurig. Waarom 121 miljoen dollar voor een Magritte en 22,7 miljoen voor een Titiaan, en niet andersom? Natuurlijk zijn daar verklaringen voor. De beelden van de surrealistische schilder zijn zowel makkelijk te bevatten als mysterieus en resoneren direct met het hedendaagse onbewuste, terwijl er in die van de Venetiaanse meester veel elementen zitten die ons ontgaan. De oude kunst is nu een nichekunst geworden, gewaardeerd door kenners. Er is geen exact verband tussen de culturele en economische waarde van een kunstobject, maar kunst is al sinds de 17e eeuw een handelsobject.
Door de grote kunsthausse van de jaren 1970, gekenmerkt door het overwicht van Londen en New York op de markt en de ontwikkeling van veilingen, ging men voor sommige werken stilaan astronomische bedragen bieden.
