In de geschiedenis van de haute joaillerie van de 20e eeuw neemt René Boivin een bijzondere plaats in. Het huis, opgericht in de jaren 1890, maakte een opvallende entree op de laatste TEFAF in Maastricht. Het heeft naam gemaakt dankzij onconventionele creaties, onverwachte materialen en een visie op luxe waarin idee, volume en uitstraling voorrang krijgen boven opzichtigheid.
René Boivin (1864-1917) is meer dan alleen een merknaam. Hij belichaamt een manier om sieraden te beschouwen als een autonome, sculpturale en intellectuele vorm, en niet als louter versiering. Hij begon bij zijn broer Victor als leerling-edelsmid, maar onderscheidde zich al snel als tekenaar en graveur. Boivin week af van de delicate stijl van de belle époque om dichtere, meer architectonische vormen te verkennen, vaak geïnspireerd door oude beschavingen, de natuur en de modernste decoratieve kunsten. Zijn doel was al vroeg duidelijk: van het sieraad een volwaardig creatief object maken, dat het lichaam kan bekleden zoals een sculptuur de ruimte bekleedt.
