Het duurde tot 2018 voordat Michaelina Wautier echt uit de schaduw trad en ze haar rechtmatige plaats in de geschiedenis van de barokkunst kreeg. De aanzet hiertoe werd gegeven door een tentoonstelling in het MAS. Voor het eerst werd het verspreide werk van een lange tijd als marginaal beschouwde schilder bijeengebracht, op zichzelf bekeken en afgemeten aan dat van illustere tijdgenoten. Een overzicht van de recentste ontdekkingen.
De eerste overzichtstentoonstelling over het werk van Michaelina Wautier (1604-1689) in 2018, georganiseerd door het Rubenshuis in het MAS, in Antwerpen, onder curatorschap van Katlijne Van der Stighelen, emeritus hoogleraar aan KU Leuven, zorgde voor een nieuwe kijk op de kunstenaar. Haar veelzijdigheid ontkrachtte het hardnekkige cliché van een anekdotische schilder, beperkt tot bloemen en kleine formaten. Men ontdekte een picturale intelligentie die allesbehalve onbeduidend was: een beheersing van lichamen, licht en de psychologie van modellen die niet onderdoet voor die van Rubens of Van Dyck, met wie Michaelina Wautier nu vaak wordt geassocieerd.
